[::minicorn::] ~Purple Line~

TiTle : You are only one (ชื่อชั่วคราว...คิดว่านะ)
Fandom : Bleach
Paring : Hitsugaya x Hinamori, Gin x Rangiku บลาๆๆๆ
RATE : G

----------------------------------------

ค่ำคืนนี้พระจันทร์ก็ยังคงส่องแสงนวลอบอุ่นยังเช่นทุกครั้ง และก็เป็นอีกครั้งที่เธอต้องนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวภายในห้องพัก ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอไม่สามารถลงดาบใส่หัวหน้าไอเซ็นที่เธอเคารพได้ หัวหน้าหน่วยที่หนึ่งซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของสิบสามหน่วยพิทักษ์จึงไม่ให้เธอเข้าร่วมการต่อสู้ในศึกอารันคาร์ครั้งนี้

"หัวหน้า...ไอเซ็น..."

ทั้งๆที่เขาเป็นคนปลิดชีพเธอ...ทั้งๆที่เขาหลอกลวงเธอ แต่ไม่ว่ายังไงเธอ....ก็เกลียดเขาไม่ลง ความเคารพที่มีมานานนั้นมั่นคงดุจศิลาไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันแตกบิ่น และเพราะความเคารพที่มั่นคงนี้เธอถึงได้เจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้

"ทำไม...?"

อย่างน้อย...อย่างน้อยๆก็ให้ข้าได้เจอท่านอีกครั้งเถอะ ข้าเพียงหวังจะได้รับใช้ท่านอีกครั้ง แม้ว่าความอบอุ่นที่ท่านให้มาจะเป็นความอบอุ่นจอมปลอมแต่ข้าก็ยินดีที่จะรับมัน...น้ำใสๆอุ่นๆไหลจากดวงตาสีน้ำตาลคู่หม่นที่เคยสดใส แล้วเสียงสะอื้นที่เงียบหายไปก็กลับมาอีกครั้ง...เป็นแบบนี้เช่นทุกวัน...

ที่หน้าประตูไม้...ร่างเล็กของหัวหน้าหน่วยสิบยืนอยู่ตรงนั้น เขาหนีงานเป็นครั้งที่สองทั้งที่ปฏิญาณไว้ว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันหนีงานเด็ดขาด...แต่จะเรียกว่าหนีงานก็ไม่ได้ ในเมื่อ...

ย้อนไปสิบห้านาทีก่อน

"หัวหน้าไปเยี่ยมฮินาโมริเถอะค่ะ เดี๋ยวทีเหลือข้าจัดการเอง"

ดวงตาคู่คมเหลือบขึ้นไปมองแล้วก้มหน้าลงทำงานต่อราวกับไม่ได้ยินเสียงหวานของรองหัวหน้าหน่วยผมทองเลยสัก

นิด มัตสึโมโตะยกมือเท้าเอวแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างหน่ายๆ แล้วความคิดดีๆ(รึเปล่า?)ก็แวบเข้ามาในหัว ร่างบางเดินไปข้างหลังหัวหน้าของตนแล้วดึงเสื้อคลุมหัวหน้าหน่วยของหัวหน้าหน่วยตัวจิ่วออกในทันที

"ทำอะไรของเจ้า...มัตสึโมโตะ!!!"

"ตอนนี้ท่านไม่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยแล้ว ในฐานะรองหัวหน้าแห่งหน่วยพิทักษ์ที่สิบขอสั่งให้ฮิซึกายะ โทชิโร่ไปเฝ้ารองหัวหน้าหน่วยที่ห้าฮินาโมริ โมโมะเดี๋ยวนี้"

รอยยิ้มสดใสอย่างผู้ได้ชัยระบายอยู่บนใบหน้าของรองหัวหน้าหน่วยสิบ เด็กหนุ่มผมเงินแสยะรอยยิ้มเหี้ยมนิดๆพร้อมพลังกดดันวิญญาณน้ำแข็งจนบรรดาสมาชิกคนอื่นๆถึงกับต้องหยิบผ้าพันคอในลิ้นชักมาสวม(ท่าทางจะชินกันแล้ว)

"หัวหน้าไม่เป็นห่วงฮินาโมริเหรอคะ?"

คำเดียว...คำเดียวเท่านั้น เล่นเอาคนที่กำลังตีหน้าโหดสะอึกแล้วเดินไปกระชากเสื้อคลุมหัวหน้าหน่วยออกจากมือของรองหัวหน้าตัวดีแล้วเดินออกไป แต่ก่อนออกไปมิวายหันหลังกลับเข้ามาเพื่อขู่อะไรนิดๆหน่อยๆ

"ถ้าข้ากลับมาเอกสารบนโต๊ะเสร็จไม่ถึงครึ่ง...มีเรื่องแน่"

มัตสึโมโตะมองไปที่เอกสารแล้วหัวเราะแห้งๆ เอกสารที่มีความสูงชนิดปิดตัวเธอมิดจำนวนสองกอง...กว่าหัวหน้าจะกลับก็น่าจะประมาณสองถึงสามชั่วโมง สถิติล่าสุดที่เธอทำได้ในการทำงานสามชั่วโมงก็คือ...สิบใบ...หลังจากที่สมองประมวลผลเสร็จแล้วก็รีบรุดไปนั่งที่แล้วหยิบเอกสารงานต่างๆมาทำทันที

จบการย้อนความ

เด็กหนุ่มยืนมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคนที่ตนเฝ้าปกป้องมาตลอดด้วยความเจ็บปวด...ใครๆก็ว่าเขาเหมือนน้ำแข็ง แต่จะมีใครรู้มั้ย?ว่าน้ำแข็งที่แสนเย็นชา แต่ภายในกลับเปราะบางจนแตกหักได้ง่ายๆ เขาไม่ได้เข้มแข็งมากถึงขนาดที่จะไม่รู้เจ็บยามได้เห็นคนที่รักร้องไห้หรอกนะ...

"ฮินา..."

เด็กหนุ่มตะครุบปิดปากตัวเองไม่ให้เปล่งเสียงออกไป...

...ทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมเธอ เขาไม่กล้าแม้แต่เดินเข้าไปหา...

...ทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยม เขาทำเพียงนั่งมองและเฝ้าดูจนเธอหยุดร้องไห้...

...ทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยม เขาทำได้แค่นั่งมองอยู่ห่างๆ...

บางครั้งเขาก็เคยคิดว่าทำไมคนที่ก่อกบฏไม่ใช่เขา...ทำไมคนที่ต้องมาเฝ้าดูเธอร้องไห้เสียใจต้องเป็นเขา...ทำไมคนที่ยืนอยู่ตรงนี้...ไม่ใช่ไอเซ็น...

...

ถ้าเขาเป็นคนก่อกบฏ...ฮินาโมริอาจไม่ต้องร้องไห้ทุกคืน

ถ้าคนที่เฝ้าดูเธอร้องไห้ไม่ใช่เขา...เธอก็อาจจะหยุดร้องไห้ได้บ้าง

แล้วถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือไอเซ็นคนเดิม...ไอเซ็นคนนั้นก็อาจจะเดินไปปลอบคนที่ร้องไห้อยู่เป็นแน่...

ฮิซึกายะยืนอยู่ตรงนั้นร่วมสี่ชั่วโมงเด็กสาวถึงหยุดร้องไห้ ร่างของเด็กหนุ่มเดินเข้าไปแล้วค่อยๆอุ้มร่างที่เบาจนน่าใจหายขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่ม มือขาวยกขึ้นจัดผ้าห่มให้เข้าที่และปัดปอยผมที่ระใบหน้านวลออก รอยยิ้มที่คนที่หลับอยู่เคยบอกว่าสวยระบายขึ้นบางๆ

"ราตรีสวัสดิ์ ฮินาโมริ"

ร่างของหัวหน้าหน่วยสิบหายไปจากตรงนั้นแล้ว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มปรือขึ้นช้าๆแล้วหลุบลงอีกครั้ง...ใครกัน...ฮินาโม

ริพยุงตัวเองขึ้นช้าๆ เมื่อกี๊เธอยังอยู่ที่ริมหน้าต่างอยู่เลยนี่นา แต่ว่า...

"อบอุ่นจัง..."

ฮินาโมริมองท้องฟ้าที่ดูหม่นอีกครั้ง ดวงจันทร์ที่คิดว่าดูหม่นหมองเมื่อครู่ดูจะส่องประกายขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่มีมาเนิ่นนานระบายบนใบหน้านวลแล้วก็หายไปเมื่อท้องฟ้าเกิดแยกออกจากกัน!

คนที่เดินออกมาจากท้องฟ้าที่แยกออกจากกันนะคุ้นตาเธอมากมายนัก แม้จะไม่มีแว่นกรอบดำ ไม่มีรอยยิ้มและดวงตาอันอ่อนโยน แต่สำหรับเธอคนตรงหน้าดูอบอุ่นเสมอ น้ำตาที่เหือดไปแล้วไหลลงมาอีกทันทีที่คนตรงหน้าเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ เสียงอันอบอุ่นดังขึ้นสะท้อนไปมาในหัว

"ฮินาโมริคุง"

"หัวหน้า...ไอเซ็น"

ฮินาโมริมองคนตรงหน้าแล้วน้ำตาก็รื้นขึ้นมา...ความเจ็บช้ำในใจมลายหายไปสิ้น...รู้ว่าเคยถูกหลอก แต่ก็ลืมมันไป...รู้ว่าอาจต้องร้องไห้อีก แต่ก็ไม่ใส่ใจ...สิ่งเดียวที่รู้ในตอนนี้คืออยากอยู่กับคนตรงหน้า อยากรับใช้คนๆนี้อีก...

"ไปอยู่กับข้าเถอะ"

คำเดียวที่ล้างสมองเธอไปหมด ในหัวขาวโพลนไร้ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง...งินที่มองดูอยู่ห่างๆ รับรู้ถึงความร้ายกาจของหัวหน้าของตนมากขึ้น ดาบที่ใช้สะกดกับเจ้าของที่แค่คำพูดและการกระทำก็สามารถสะกดให้ผู้คนเชื่อและทำตามได้...ผู้ชายคนนี้น่ากลัว เจตนาที่ต้องการตัวเด็กสาวคนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่จะห้ามก็ไม่ได้...ถ้าเขาห้าม...ดวงตาสีแดงสดลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าแล้วมองไปยังที่ทำการหน่วยสิบ...เธอคนนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ?...

...มัตสึโมโตะ รันงิคุหมอบหน้าลงกับโต๊ะอย่างเหนื่อยอ่อน คนที่เพิ่งกลับมามองเอกสารบนโต๊ะสลับกับคนที่นอนอยู่ไปมา

"ข้าไปร่วมๆสี่ชั่วโมงเสร็จไปไม่ถึงครึ่งกองเลยรึ?"

คนที่นอนอยู่เงยหน้าขึ้นมาแล้วหัวเราะแห้งๆ หัวหน้าหน่วยเด็กถอนหายใจอย่างปลงๆแล้วนั่งลงทำงานที่เหลือต่อ ดวงตาสีคู่สวยของรองหัวหน้ามองที่หัวหน้าหน่วยของตนแล้วเอ่ยปากถาม

"ฮินาโมริล่ะคะ?"

"...หลับไปแล้ว"

มัตสึโมโตะยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้นมาช่วยทำเอกสารต่อ เอกสารที่เธอหยิบมาระบุว่าหน่วยสาม...หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยแล้วก็มองออกไปข้างนอก

งิน...ทำไมเจ้าไม่เคยบอกอะไรข้าเลย

งิน...ทำไมเจ้าถึงไปไหนโดยไม่ลา

งิน...ทำไม...ถึงทิ้งข้าไป

"เป็นอะไรน่ะ มัตสึโมโตะ?"

"อ๋อ เปล่าค่ะหัวหน้า ทำงานต่อเถอะค่ะ"

คนทั้งสองต่างแยกย้ายกันนั่งทำงานของตัวเอง แม้มือจะขยับแต่สมองกับคิดถึงแต่คนสำคัญของตน แปลกนะทำไมเขาทั้งสองถึงได้เจ็บช้ำกับเรื่องของหัวใจทั้งคู่...คนหนึ่งต้องเจ็บเพราะถูกทิ้ง อีกคนก็ต้องเจ็บเพราะตัวเองไม่เคยจะก้าวไปยืนข้างหน้ากับเธอคนนั้น...แล้วเมื่อไหรกันล่ะ?ที่พวกเขาจะได้สมหวัง...

"วันนี้จะเสร็จมั้ยคะเนี่ย?"

เสียงใสที่ดังขึ้นมาทำให้บรรยากาศที่เงียบขรึมเมื่อครู่หายวับไป เด็กหนุ่มยักไหล่แล้วก้มหน้าทำงานต่อแต่ก็ยังตอบคำถามของหญิงสาวที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ แม้ว่า...มันจะดูเหมือนตอบไม่ตรงคำถามซะเท่าไหร่

"โต้รุ่ง"

"เอ๋~~~เพราะอย่างนี้สิหัวหน้าถึงไม่สูงซะที"

"เงียบแล้วทำต่อไปซะ"

...นาฬิกาตีบอกเวลาหกโมงเช้าแล้ว พระอาทิตย์ที่แสดงเวลากลางวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า หญิงสาวที่นอนอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยสิบลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆแล้วยกมือบางมาขยี้ดวงตาตัวเองเบาๆ พอหันไปทางโต๊ของหัวหน้า...เอกสารสูงทั้งหมดหายไปจากโต๊ะแล้ว ตอนนี้บนโต๊ะมีเพียงน้ำชาและอุปกรณ์ที่ใช้ในการเขียนเท่านั้น ดวงตาสีฟ้าใสมองซ้ายขวาเพื่อหาหัวหน้าของตนเมื่อไม่พบจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูเพื่ออกไปหาข้างนอก

"เจ้าจะไปไหนน่ะ?"

"ว้าย!!!หัวหน้า!ขอทีเถอะเลิกโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มเสียงซะทีได้มั้ย!!?"

ฮิซึกายะขมวดคิ้วอย่างขัดใจแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะก่อนจะหลุบตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน รองหัวหน้าสาวเห็นดังนั้นเลยนึกขึ้นมาได้ว่า...เมื่อคืนเธออยู่ถึงแค่ตีสามก็สลบเหมือดเสียก่อน แล้วหัวหน้า...

"เมื่อคืนหัวหน้าโต้รุ้งจริงๆเหรอคะ?"

ดวงตาสีฟ้าอมเขียวลืมขึ้นแล้วหลุบลง...ไม่ตอบแสดงว่าใช่...คนอายุมากกว่าถอนหายใจอย่างปลงๆกับโรคหัวรั้นที่ดูท่าจะแก้ไม่หาย เธอเดินไปหยิบนิตยสารขึ้นมาแล้วนั่งลงอ่าน...หัวหน้าหน่วยที่สิบหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมง ผีเสื้อสีดำสนิทก็บินเข้ามาภายในห้อง...

"ผีเสื้อนรก..."

เด็กหนุ่มตื่นขึ้นในทันที และเสียงประกาศที่ได้ยินจากสิ่งมีชีวิตที่เกาะอยู่บนโต๊ะก็ทำให้เขาแทบคลั่ง!

[แจ้งถึงหัวหน้าและรองหัวหน้าหน่วยทุกท่าน เมื่อคืนวานนี้รองหัวหน้าหน่วยที่ห้าฮินาโมริ โมโมะได้หายตัวไปจากที่พัก จึงขอเรียกประชุมหัวหน้าและรองหัวหน้าทุกท่านเดี๋ยวนี้ ย้ำอีกครั้ง! เดี๋ยวนี้]

"หัวหน้าคะ!"

"ฮินา...โมริ..."

------------------------------

ไปซะแล้วฉัน=_=a บ้าคลั่งมากถึงขั้นปั่นเป็นฟิค|||orz

คาดว่าน่าจะยาว(และอาจมีดอง) ขอคอมเม้นต์ด้วยค่ะจะได้ปรับปรุงต่อไป